ميشود معاصر با وُپادِوا بوده است. او كتابي به نام سيكيتساكاليكا1 دربارهٴ كالبدشناسي، فيزيولوژي، آسيبشناسي عمومي و معالجات تأليف كرد. كاندراتا پسر تيساتا شرحي بر آن كتاب نوشت.
¿ يادداشت مربوط به هِمادري.
ز. چين
لي كائو2
متخلص به مينگ ـ چيه3 و ملقب به تونگ يوآن4، پزشك چين شمالي. در اواخر ايام سلسلهٴ سونگ، و اوايل سلسلهٴ يوآن، برآمد. آثار طبي متعددي نوشت5.
لي كائو از شاگردان چانگ يوآن ـ شو بود، كه ناهماهنگي ميان كهنه و نو را مطرح كرد، و از به كار بردن نسخههاي قديم چشم پوشيد. طبابت لي هم مانند چانگ براساس شناسايي اهميت شكم و طحال بود. اين دو اندام به يكديگر مربوط و در عين حال مغايرند: شكم عضوي است مطابق با موجود نرينه و عنصر متحرك، يعني يانگ؛ طحال عضوي است مطابق با موجود مادينه و عنصر منفعل، يعني يين؛ همچنين طحال مطابق است با خاك. لي كائو و پيروانش بدان توجه خاصي مبذول كردند. مهمترين عقيده در اصول درمان او مراقبت از طحال، يعني اندام زميني در برابر يانگ بود. لزومي ندارد كه بيش از اين به تجزيه و تحليل اين مفاهيم تخيلي بپردازيم.
¿ يادداشت مربوط به عيسي مغول.
ح. ژاپن
سئيا6
دامپزشك ژاپني، كه به ياري هنرمندي درسال 1267، تصوير هفده گياهي را كه براي بيماريهاي اسب مورد استفاده قرار ميگرفت تهيه كرد7. اين تصويرها از نظر علمي و به همان اندازه از نظر هنري عالي هستند.
¿ يادداشت مربوط به كورمونه توموتوشي.